Ummadığımız Anda

    Hiç ummadığımız anda ummadığımız olaylarla karşılaşmak...

    Hiç olmaz hatta yakınınızdan bile geçmez diye düşüneceğiniz şeyler, hatta ‘Bunun hayatımda olması imkansız.’ diyeceğiniz şeyler bile bir anda burnumuzun dibinde bitebiliyor.

   Bu yüzden durumumuz ve hayatımız hep aynı şekilde yön verecekmiş gibi düşünüp yaşamamak lazım. Çünkü her an bizi nereye sürükleyeceğini bilemiyoruz.

   Bu demek değil ki hayattan tamamen kopup, felaket ne zaman gelecek diye beklemek. Hayatımızın olağandan daha güzel yaşamalı ama her zaman hayatın da polyana gibi olmayacağının idrakine vararak hareket etmeliyiz.

   Sorunda zaten bu değil mi? Hep mükemmel giderken, birden ters düz olunca, ne yapacağını bilmez hale gelmekten kaynaklanmıyor mu tam olarak hayatı idrak edememek? Sarhoş gibi olup, nefes alamıyormuş gibi olmuyor muyuz? Sanki sadece bu olanlar bizim üzerimizdeymiş gibi hissediyoruz. Suçlamaya başlıyoruz. Mutlaka bir günah keçici bulmaya başlıyoruz. Buluyoruz da... Fakat yine de istediğimiz gibi bir ferahlama yaşayamıyoruz.

   Onun yerine hayatta her an her şey olabilir olarak yaşamayı denesek, bu kadar sıkıntı yaşamadan çabucak üzerimizden atabileceğiz.

   Her koşulda ve her şeye hazırlıklı olmalıyız. Hazırlıklı olmalıyız ki ilk karşılaştığımız esnada rüzgar gibi bir o yana bir bu yana sallanmayalım.

   Hayatın her an dönebileceğini bilmek.  Hiç gelmeyecekmiş gibi endişe etsekte, aslında farkında olmadan da içimizde umut kırıntılarının var olduğunu hissederiz. Her zaman bu şekilde gitmeyecek ya. Ne demişler:’ Gün gelir, devran döner.’ Hayat kötüyken de mucizevi bir şekilde mükemmel bir iyiliğe de dönebilir. Bu yüzden endişe ve umut arasında yaşamalıyız. O ince çizgiyi tuttursak hayatta hiç bir olay bizi yenemez de yıkamaz da...

O zaman ne demeye hala böyle yaşayalım ki? Daha olgunca, daha yeniliklerle dolu, daha sağlam bir şekilde yere basmak varken...

   Anı yaşamalıyız. Geliyorsa da iyilikler ya da kötülükler anı yaşarken gelsin. Her türlü koşulu en iyi şekilde değerlendirmeliyiz. Bir daha o dakikalar geri gelmeyecek. Daha sonra pişman olmamak için her türlü anın değerini bilmeli.

   Bolca gülümsemeli, eğer zamanıysa dolu dolu ağlamalı, mutluluksa mutluluk göz yaşları akıtmalı, korkuyorsak iliğimize kadar hissetmeli. Ama her ne duyguyu yaşıyorsak o anda yaşamalı. Ertelediğimiz takdir de hayattan da lezzet almıyoruz, olaylar da hep çıkmaza giriyor. Girdaba kapılmayıp dimdik durabilmek için. Şunu asla unutmamalı, hiç bir şey ilk başta kendinizden ve daha sonra sevdiklerinizden önemli değil.