Günlerden Hastalık

     Günlerden hastalık…

        Boş zamanları saat dilimi yerine kilometre hesabı yapsak mesela buradan arşa değecek uzunlukta bence. Normalde yaparken zevk vermeyen ne varsa hastayken cazip gelir hatta. Size olmuyor mu böyle? Bana oluyor. Benim kafamı kaldıracak gücüm olmadığı için, sabahtan akşama kadar yatım. Bir süre sonra yatarken yapabilecek tek şeyi yapmaya başladığımı fark ettim. Düşünmek!

        Bugüne kadar hayatıma giren kim varsa hepsiyle tek tek kavga ettim. Ne var ne yok her şeyi söyleyip, sıradaki der gibiydim resmen. Ringe çıkmış kızgın boksör gibi nakavt etmeden rakibime bırakmıyordum. Deşarj oldum kendi kendime, baya eğlendim. Kavgalarımız bitip biraz zaman geçince fark ettim ki içimde bitmek bilmeyen kavgalarım, içimden uğurlayamadığım misafirlerim varmış. Belki de kendi kendime yaptığım geçici rahatlık hissi veren kavgamı onlarla yüz yüze yapsaydım, bu kadar ağrımazdı başım, buğulu bakmazdı gözlerim…

          İnsanları kırmamak uğruna verdiğimiz bu çaba, içimize attığımız söylenmeyi bekleyen bir gün bir yerden gelip karşımıza dikiliveriyor. Bizi biz yapan içimize attıklarımız mı yoksa söylediklerimiz mi hala çözebilmiş değilim.

         Nasıl anı yaşarken ne olduğunu anlamıyorsak bu soruyu da hemen öyle yanıtlayamıyoruz. Ancak ikisinden birini seçip ona göre yaşayıp yıllar sonra geçmişe dönüp bu anları hatırlayınca anlayacağız.

         Tek bildiğim her gece yatarken vicdanın uyumana engel olmuyorsa, doğru yoldasındır. Yani umarım öyledir çünkü ben başını yastığa koyduğu gibi uyuyanlardanım