Kararsızlık çok sinir bozucu bir şey ya. Aklım bir o yana bir bu yana gidiyor tıpkı tenis topu gibi ama bir sonuca ulaşamıyorum. Sanki ikiye ayrılıyor. Bir tarafı seçsem sanki diğer tarafım küsecekmiş gibi hissediyorum. Acaba düşündüğüm şeyde mi bir hata var ki ben bu kadar kararsız kalıyorum? Halbuki hayatım da her şey hep netti. Muallak olan hiç bir şeyden hoşnut olmadığım için hep net olan şeylere yönelmişimdir. Ama bu sefer ki neden kararsızlık? Ya artık yaş büyüdüğü için bu kadar sıkıntı yaşıyorum ya da gerçekten boşluktayım. İnandığın bütün dağlar yerle bir olunca artık tutunup ta ayağa kalkabileceğin bir dal kalmıyor. Yıkılmasına karşı yine direnirdim ama nedense içimde bir kıpırtı gelmiyor. İlk defa hayatımda mücadeleye karşı bir direnç gelmiyor. Sanırım gerçekten umudumu kırmış olmalılar ki içimden mücadele etmek gelmiyor. Hep bu uğurda yaşadım bunu için çabaladım yıllarca. Şimdide olmayınca bir boşlukta oluyor insan. Ve kendince çareler bulmaya çalışıyorsun ama seni...
Madam Buke'nin dünyasına hoşgeldiniz...